Sobótka

Historia Sobótki jest tak stara, jak stare jest osadnictwo w tym rejonie. Pierwsza osada istniała w miejscu miasteczka już w epoce kamienia, kilka tysięcy lat przed Chrystusem.

kliknij, aby zobaczyć więcejJej rozwój ściśle wiązał się z rozwojem ośrodka kultowego w Masywie Ślęży. Sobótka była dla pogańskich sanktuariów w masywie tym, czym Częstochowa jest dla Jasnej Góry – miejscem obsługi pątników i schronieniem kapłanów.

Duży ruch i mnogość przybyszów siłą rzeczy – szczególnie w czasach Ślężan – zaowocowały rozwojem handlu i rzemiosła. Sobótka jest pierwszą udokumentowaną osadą targową na Śląsku. Oprócz handlu i obsługi ośrodka kultowego, jej mieszkańcy eksploatowali też surowce skalne z podnóży masywu, dając podwaliny pod rozwój silnego, aż do XVIII w., centrum wyrobu kamieni młyńskich.

Wraz z ewangelizacją pogan i próbami ugaszenia kultowego znaczenia Ślęży, Sobótka (zwana w dokumentach „Sabath”) razem z pobliską górą podarowana została przez Piotra Włostowica w XII w. kanonikom regularnym ze zgromadzenia w Arrovaise we Flandrii, zwanym augustianami. Była to jedna z pierwszych fundacji dla tego zakonu w Polsce. Prawdopodobnie za czasów augustiańskich osada otrzymała prawa miejskie. Potem znalazła się obrębie gospodarnego Księstwa Świdnicko-Jaworskiego, choć mnisi mieli tu wiele do powiedzenia aż do 1810 r., czyli pruskiej kasaty majątków kościelnych.

.