Skarbiec, oraz Wolne Miasto Gdańsk

Z Kamlarią sąsiaduje Skarbiec, zwany też Kasą Depozytową – tu właśnie przechowywano pieniądze miejskie. Pieniądze są tu i dziś, tyle że w gablotach. Obok bitych w Gdańsku monet widnieją specjalne medale, emitowane z okazji ważnych uroczystości lub wydarzeń (np. wizyt polskich królów czy podpisania traktatu pokojowego w Oliwie w 1660 r.). Osobną kolekcję stanowią złote i srebrne donatywy. Czytaj dalej Skarbiec, oraz Wolne Miasto Gdańsk

Kamlaria – Murowana klatka schodowa

Murowaną klatką schodową dociera się na drugie piętro do Sali Kasy Miejskiej, zwanej Kamlarią. Z bogatego XVII-wiecznego wystroju pozostały trzy obrazy o tematyce biblijnej, wśród których najsłynniejszy jest Grosz Czynszowy Antoniego Möllera z 1601 r. (na ścianie północnej), na którym biblijną scenę z Chrystusem autor umieścił na tle Długiego Targu. Z Kamlarią wiążą się smutne wspomnienia. W 1734 r. zmarł tu na atak serca rajca gdański Hübner, a w 1879 r. malarz Aleksander Gryglewski popełnił samobójstwo, rzucając się z okna. Czytaj dalej Kamlaria – Murowana klatka schodowa

Sala Biała, Sala Zimowa i Małe Sale

Pod renesansowym portalem wchodzi się z Sieni do drugiego ważnego pomieszczenia ratusza – Wielkiej Sali Wety, nazywanej potocznie Salą Białą. W niej odbywały się niegdyś posiedzenia sądu i audiencje polskich monarchów. Tu również nadawano obywatelstwo gdańskie. Obecny wystrój jest dziełem artystów współczesnych. Z Sali Czerwonej przechodzi się bezpośrednio do mniejszej i skromniejszej Małej Sali Rady, zwanej Salą Zimową. Czytaj dalej Sala Biała, Sala Zimowa i Małe Sale

Sala Czerwona

Tuż za głównymi drzwiami witają zwiedzających drewniane, rzeźbione, kręte schody Sieni Głównej, wsparte na dębowym trzonie zakończonym figurą Pallas Ateny. Dolną partię schodów zamyka oryginalna renesansowa krata z 1600 r. Autentyczne są również ciemniejsze elementy galerii obiegającej schody. Jest to rekonstrukcja starej, spiralnej klatki schodowej. Z Sieni Głównej wchodzi się do Wielkiej Sali Rady, zwanej też Salą Czerwoną (na pierwszym piętrze), która jest najświetniejszym pomieszczeniem ratusza. Powtarzając za Lwem Tołstojem definicję artysty jako tego, który wywołuje i utrwala swe wizje, wiedzę, przeżycia i wiarę za pomocą ruchu, mimiki, słów, dźwięku i form plastycznych, trzeba stwierdzić, że twórcy Sali Czerwonej jawią się jako wielcy artyści. Czytaj dalej Sala Czerwona

Opis Ratusza w Gdańsku

Ratusz był siedzibą władz miasta, a także jego symbolem i wizytówką. Dziś już nie pełni tej funkcji, poza wyjątkowymi okazjami, kiedy organizuje się tu uroczyste sesje gospodarzy miasta czy podejmuje wybitne osobistości. Data rozpoczęcia budowy ratusza nie jest znana. Prawdopodobnie w latach 40. XIV w. stał w tym miejscu niewielki, służący administracji miejskiej piętrowy budynek z cegły i drewna. Wiadomo natomiast, że w latach 1379–1382 powstały główne zręby dzisiejszej budowli – fundamenty, piwnice, przyziemie oraz pierwsze piętro i wieża. Autorem projektu i głównym budowniczym był Henryk Ungeradin. W latach 1486–1492 dokonano rozbudowy ratusza, nadając mu obecny kształt. W 1561 r. ustawiono złoconą statuę króla Zygmunta Augusta jako symboliczny dowód wdzięczności gdańszczan za wydanie dekretu tolerancyjnego, równającego w prawach protestantów i katolików. Wtedy też zainstalowano pierwszy w Gdańsku zespół 14 grających dzwonów. Czytaj dalej Opis Ratusza w Gdańsku

Ratusz Głównego Miasta

W miejscu, gdzie ulica Długa ustępuje ni to ulicy, ni wydłużonemu rynkowi – Długiemu Targowi, na wprost dudniącej jak sala koncertowa kamienicy Schumanów stoi Ratusz Głównego Miasta. Nad jego gotycko-renesansową bryłą z wielobocznymi wieżyczkami w narożach i ścianą kurtynową w elewacji wschodniej (od strony Neptuna), zasłaniającą dach budynku, góruje wspaniała smukła wieża, którą można dostrzec z najbardziej odległych zakątków miasta. Jej hełm to misterne dzieło stanowiące przeciwwagę dla ciężkiej i masywnej dzwonnicy kościoła Mariackiego. Czytaj dalej Ratusz Głównego Miasta

Zielona Brama w Gdańsku

Od strony Motławy Długi Targ zamyka renesansowa Zielona Brama, której nazwa pochodzi od dawnego, porośniętego wodorostami Zielonego Mostu. Jest to jedna z najładniejszych bram miejskich, mająca aż cztery arkadowe przejazdy. Jej urodę podkreślają finezyjne szczyty i mieniące się kolorowo szybki okien. Wyjątkowości dodaje jej budulec – użyta w Gdańsku po raz pierwszy drobna cegła, tzw. holendersa. Niestety, turyści mają znikomą szansę ujrzenia reprezentacyjnej, wschodniej fasady zabytku, bo w sezonie zasłania ją ogromny billboard reklamowy. Można za to zejść do zawilgoconych piwnic pod bramą, w których organizowane są letnie wystawy. Czytaj dalej Zielona Brama w Gdańsku

Złota Kamienica w Gdańsku

Pod nr. 41 przy Długim Targu stoi najwspanialszy z gdańskich domów – renesansowa Złota Kamienica ze wspaniałą fasadą w stylu manieryzmu flamandzkiego. Wbrew plotkom, które głosiły, że przywieziono ją w częściach z zamorskich krain w ładowniach holenderskich statków, została zbudowana w Gdańsku w latach 1609–1617 według projektu Abrahama van den Blocke dla późniejszego burmistrza Gdańska, Jana Spreymana. Wszystkie płaskorzeźby – dzieło Jana Voigta – były (i po ostatniej restauracji nadal są) pokryte złotem. Czytaj dalej Złota Kamienica w Gdańsku

Sień Gdańska i Fontanna Neptuna

W tej szerokiej kamienicy o delikatnej renesansowej fasadzie, przylegającej od wschodu do Dworu Artusa, aż do 1806 r. urzędowali ławnicy, zwano ją więc Domem Ławników. Do przestronnej sieni, jednej z najlepiej zachowanych (od niej zresztą wywodzi się używana współcześnie nazwa zabytku), wchodzi się przez Dwór Artusa. Z zastawionej masywnymi meblami sali pięknie zdobione, kręcone schody prowadzą na pięterko, będące miejscem okresowych wernisaży malarskich, a zamkniętych na stałe drzwi, wiodących na zewnątrz, strzegą dwie masywne, barokowe figury rycerzy o zdeformowanych, jakby stworzonych ręką Dudy-Gracza rysach. Trzeba też zajrzeć do gotyckiej salki na zapleczu kamienicy, w której odtworzono komputerowo widok wnętrz Dworu Artusa w czasach największej świetności. Czytaj dalej Sień Gdańska i Fontanna Neptuna

Historia Dworu Artusa

Dwór Artusa powstał w XIV w. jako siedziba bractw kupieckich. W XV w. płonął dwukrotnie. Wygląd zbliżony do obecnego zyskał dzięki przeróbkom i remontom z lat 1477–1481 i 1616–1617. Portal nad drzwiami budowli ozdobiono dwoma medalionami portretowymi z wizerunkami Zygmunta III Wazy i Władysława IV. W połowie fasady ulokowano na wspornikach posągi starożytnych wodzów: Scypiona Afrykańskiego, Temistoklesa, Kamillusa i Judy Machabeusza. W zwieńczeniu ukoronowanym attyką, w dwóch niszach między pilastrami umieszczono alegorie Siły i Sprawiedliwości, a na samej górze – na dachu – posąg Fortuny, przez wieki sprzyjającej miastu. Obok szerokich schodów prowadzących na taras przed wejściem strzeżonym przez dwa kamienne lwy znajdują się drzwi wiodące do artusowej piwnicy, oznakowane ekspresyjną figurą nagiego Merkurego. To tutaj w XVII w. mieściła się słynna winiarnia Ratskeller, a dziś działa restauracja. Czytaj dalej Historia Dworu Artusa